Het spectaculaire ‘Dune Part 2’ is met voorsprong de grootste hit van 2024 tot nu toe. Maar de film kwam er niet vanzelf. Regisseur Denis Villeneuve moest heel wat obstakels overwinnen om dit vervolg gedraaid te krijgen.
Corona:
De moeilijkheden begonnen al in 2020, het jaar waarin deel 1 in de bioscoop moest komen. Villeneuve had altijd het idee om minstens twee ‘Dune’-films te draaien, op basis van het gelijknamige sciencefictionboek van Frank Herbert. Maar daar stak een berucht virus bijna een stokje voor. De release van ‘Dune’ werd door de coronapandemie met bijna een jaar uitgesteld, en werd gelijktijdig op streaming gelanceerd, tot ongenoegen van Villeneuve. Die vreesde dat de film op die manier te weinig zou opbrengen om een vervolg te garanderen. Maar ondanks alles werd ‘Dune’ een succes, waardoor Villeneuve meteen aan zijn sequel mocht beginnen.
De acteursstaking:
Het leek wel een vloek: ook de release van ‘Dune Part 2’ werd maandenlang uitgesteld, deze keer door de acteursstaking in Hollywood. Toen die uiteindelijk werd opgeheven, en de sterren weer vol aan de bak mochten, bleek al snel dat het een goede beslissing was geweest om te wachten. De excentrieke, spacy outfits waarmee de sterren op de rode loper verschenen, deden de sociale media ontploffen, en zwengelden zo mee de enorme hype aan.
De agenda’s van de sterren:
Naast zandkorrels in zijn ogen moet de productieplanning Denis Villeneuves grootste kwelduivel geweest zijn. Met Timothée Chalamet, Zendaya, ‘Elvis’-acteur Austin Butler én Florence Pugh had Villeneuve zowat de vier hipste acteurs van het moment op zijn callsheet staan. Eindeloos respect voor de persoon die de puzzel van hun overvolle agenda’s in elkaar heeft doen klikken.
Het “nattezwembroekgevoel”:
Denis Villeneuve is niet zomaar een blockbusterregisseur. Het is niet omdat de Canadees vandaag op een veel grotere schaal werkt dan in de tijd van ‘Incendies’ of ‘Prisoners’, dat hij nu bandwerk aflevert. Elke film moet voor hem een nieuwe ervaring zijn, tot in de details. De regisseur liet optekenen dat hij bij ‘Dune Part Two’ als de dood was voor het “nattezwembroekgevoel” - de onaangename sensatie wanneer je na een fijne plonspartij opnieuw dezelfde, nog steeds vochtige zwemkledij moet aantrekken voor een tweede ronde. Met andere woorden: de kijker mocht niet het gevoel krijgen dat hij in deze sequel gewoon meer van hetzelfde kreeg. Daarom werkte Villeneuve met een ander soort licht, en ging hij op zoek naar volledig nieuwe locaties - zelfs in de woestijn zocht hij nu andere plekjes op.
Zandwormrijden:
Hét grote spektakelstuk van ‘Dune Part Two’ was meteen ook de grootste uitdaging voor Villeneuve. In het boek beschreef Frank Herbert hoe hoofdpersonage Paul Atreides zich tegenover de Fremen, het autochtone woestijnvolk van Arrakis, bewijst door een kolossale zandworm te leren berijden. Alleen schreef hij er niet bij hoe dat precies in zijn werk ging. Villeneuve moest dus zelf een techniek verzinnen, en wilde die zo realistisch mogelijk maken. “Mijn eigen moeder moest kunnen geloven dat het technisch mogelijk was voor een mens om op een zandworm te springen”, vertelde hij aan IndieWire. Gevolg: Villeneuve maakte een heuse Powerpoint-presentatie voor zijn crew waarin hij de juiste techniek uit de doeken deed, en richtte een aparte ‘Worm Unit’ op, die wekenlang alleen maar bezig was met het inblikken van die specifieke scènes.
Hoeft het te verbazen dat Denis Villeneuve compleet uitgeput was na de opnames van ‘Dune Part Two’? De regisseur ziet zichzelf nog wel een derde ‘Dune’-film maken, maar zeker niet meteen. Hij verklaarde al dat de fans nu minstens enkele jaren geduld zullen moeten oefenen. Ik ben nu al benieuwd welke onmogelijke obstakels hij dan weer zal weten te overwinnen.
